'ಸುಧಾತನಯ'ನ ಮನದ ತುಡಿತಗಳು

ತುಡಿತ ೬ – ಹೀಗೊಂದು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಕಥೆ

aradhanavishvin — Tue, 24 Nov 2009 06:58:57 +0000

ಕಥೆ ಅಂದ್ರೆ ಕಾಲ್ಪನಿಕ …. ಆದ್ರೆ ಕೆಲ ನಿಜ ಘಟನೆಯನ್ನು ಕಥೆಯಂತೆ ಹೇಳುವುದು ಒಂದು ಕಲೆ…. ಅಲವೇ? ಎಲ್ಲ ಕಥೆಗಳೂ ಕಾಲ್ಪನಿಕವಾದರೂ ಅದರಲ್ಲೇನು ಮಜಾ ಇರಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ನಿಜ ಘಟನೆಗಳೂ ಕಥೆಯಾದರೂ ಗಮ್ಮತ್ತಿರಲ್ಲ. ಸರಿನಾ…?? ಹಾಗಾದರೆ ನಾನೀಗ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಬರೀ ಕಥೆ ಅಂದರೆ ಬರೀ ಕಾಲ್ಪನಿಕ.
ಪ್ರನಿದಯ ಸಂಘದವರು ನಗರದ ಬೀದಿ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೆರವಣಿಗೆ ಹೊರಟರಂತೆ, ನಿನ್ನೆ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಒಂದು ವಿಷಯ ಸಂಘದ ಸದಸ್ಯರ ಭಾವನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬಹಳ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿ “ಧಿಕ್ಕಾರ” ಘೋಷಣೆ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿತು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿನ ಅಂಗಡಿ ಮುಗ್ಗಟ್ಟು ಮುಚ್ಚಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಸದಸ್ಯರು ಮುಂದುವರ್ದಿದ್ದರು. ದಾರಿಹೋಕರು ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಅ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಕಾಲು ಕೀಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಸು, ಕರು, ನಾಯಿ, ಕುನ್ನಿ ಮರಿಗಳು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಮರಗಳ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅದೆಲ್ಲಿತ್ತೋ ಕರಿಮೋಡಗಳು…. ನಗರದ ಮೇಲೆ ಕವಿದವು, ಗುಡುಗು ಮಿಂಚು ಸಹಿತ ಮಳೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಘೋಷಣೆಯ ಸ್ತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಜನಗಳೆಲ್ಲ ಚದುರಿದರು. ಮಳೆ ಜೋರಾಯಿತು. ಸದಸ್ಯರು ತಾವು ನೆನೆಯದಂತೆ ನಿಲ್ಲಲು ಮರಗಳ ಬಳಿ ಓಡಿದರು.
ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯದಂತೆ ನಿಲ್ಲಲು ಜಾಗ ಸಿಕ್ಕಿತು, ಮರದ ಕೆಳಗಿದ್ದ ಹಸು, ಕರು, ನಾಯಿ ಕುನ್ನಿಗಳು ಹೆದರಿ ದಾರಿಗೆ ಬಂದವು, ಮಳೆಗೆ ನೆಂದು ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ನಡುಗುತಾ ನಿಂತಿದ್ದವು.

ಮಳೆ ನಿಂತಿತು ಪ್ರಾನಿದಯಾ ಸಂಘದ ಸದಸ್ಯರು ತಮ್ಮ ಮೆರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು, ಹಸು, ಕರು, ನಾಯಿ ಕುನ್ನಿ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಮರದ ನೆರಳು ಸಿಕ್ಕಿತು, ಸದಸ್ಯರ ಕಡೆ ಪ್ರೀತಿಯ ನೋಟ ಬೀರಿ ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟವು.

ತುಡಿತ – ೫ – ನಾನೊಂದು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ

aradhanavishvin — Mon, 23 Nov 2009 08:32:07 +0000

ಒಂದು ಸಂಜೆ ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಬ.ಎಂ.ಟಿ.ಸಿ. ವೋಲ್ವೋ ಬಸ್ ಹಿಡಿದೆ. ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ನಿಂದ ಯಲಹಂಕ ಮಧ್ಯೆ ಮೇಕ್ರಿ ವೃತ್ತದಲ್ಲಿ ಅಂಧ ಶಾಲೆಯ ೩ ಅಂಧ ಶಿಕ್ಷಕರು ಬಸ್ಸನ್ನೇರಿದರು. ಅವರ ಆ ದಿನದ ಅನುಭವದ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಮುಂದಿನೆರಡು ನಿಲ್ದಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಶಿಕ್ಷಕರು ಇಳಿದು ತಮ್ಮ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋದರು. ಒಬ್ಬರು ಮಾತ್ರ ಯಲಹಂಕಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರೆಸಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಬಸ್ಸು ಯಲಹಂಕವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಪವರ್ ಕಟ್. ಹೊರಗೇನು ಕಾಣದಷ್ಟು ಕತ್ತಲು. ಹಾಗೆ ಇನ್ನೋದೆರಡು ನಿಲ್ದಾಣವು ದಾಟಿರಬಹುದು ನಾನದರ ಲೆಕ್ಕ ಇಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬಸ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿದದ್ದು ನಾನು ಮಾತು ಒಬ್ಬ ಅಂಧ ಶಿಕ್ಷಕ. “ಸ್ವಾಮಿ ಇದು ಚಿಕ್ಕಬೊಮ್ಮಸ್ಮ್ದ್ರನಾ?” ಅಂತ ಆ ಶಿಕ್ಷಕರು ಕೇಳಿದರು. ನಾನು ಕಿಟಕಿಯ ಕನ್ನಡಿಯ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಕತ್ತಲು. ಏನು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕೇಳಿದ ನಿಲ್ದಾಣ ಇದು ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡು “ಇದಲ್ಲ ಮುಂದಿನದು” ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರಾಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಪಾಪ ಅವರು ಇಳಿಯದೆ ಹಾಗೆ ನಿಂತರು. ಬಸ್ಸು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿತ್ತು, ಜಿಗ್ಗನೆ ಪವರ್ ಬಂದು ದಾರಿದೀಪಗಳೆಲ್ಲ ಬೆಳಗಿದವು. ನಾನು ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಚಿಕ್ಕಳಸಂದ್ರ ಹೋಗಿ ಉಪನಗರದ ಬಳಿ ನಾವಿದ್ದೆವು. ಛೆ ನನ್ನಿಂದ ತಪ್ಪಾಗಿತ್ತು. ಬೆಳಕೇ ಕಾಣದ ಅಂಧ ಶಿಕ್ಷಕನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಸರಿಯಾಗಿತ್ತು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಬೆಲಕಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ತಪ್ಪು ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದ್ದೆ. ನಂತರ ನನ್ನ ತಪ್ಪಿಗೆ ಅವರನ್ನು ಅವರ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ತುಡಿತ ೪- ಹಾಡು ಹಳೆಯದಾದರೇನು

aradhanavishvin — Wed, 12 Sep 2007 10:52:14 +0000

ನನಗಿಷ್ಟವಾದ ಕವನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕವನವೂ ಒಂದು. “ಹಾಡು ಹಳೆಯದಾದರೇನು ಭಾವ ನವನವೀನ ಎದೆಯ ಭಾವ ಹೊಮ್ಮುವುದಕೆ ಭಾಷೆ ಒರಟುಯಾನ….”. ಇದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಅಲ್ವಾ? ಮಾನವ ಮಾತ್ರ ಭಾಷೆಗಳಿಂದ ಮಾತಾಡುವುದು. ಅಂತಹ ಭಾಷೆಯೇ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೊಮ್ಮಿಸಲು ಒರಟುದಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗದ್ದು ಹಾಡಿನರಾಗಗಳೇ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮೌನವೇ ರಾಗವಾಗಿ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿಸುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಈ ಕವನದಲ್ಲಿ ಕವಿ ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ “ಹಮ್ಮು ಬಿಮ್ಮು ಒಂದೂ ಇಲ್ಲ ಹಾಡು ಹೃದಯ ತೆರೆದಿದೆ” .. ಹೃದಯ ತೆರೆದಾಗಲ್ಲವೇ ಭಾವೆನೆಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮುವುದು? ಈ ಹಾಡಿಗೆ ಯಾವ ಹಮ್ಮೂ ಇಲ್ಲ, ಬಿಗುಮಾನವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಹೃದಯವನ್ನು ತೆರೆದು ಭಾವನೆಗಳ ಚಲನೆಗೆ ಚಾಲನೆ ನೀಡಿದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಸಾಲು ಹೀಗಿದೆ “ಹಳೆಯ ಹಾಡು ಹಾಡು ಮತ್ತೆ ಅದನೆ ಕೇಳಿ ತಣಿಯುವೆ” ವಾವ್ ಇದು ಕವಿಮನಸಿನ ಭಾವನೆಗೆ ಹಿಡಿದ ಕೈಗನ್ನಡಿ. ಮನಸು ಯಾವಾಗಲೂ ತನಗೆ ಹಿತವಾದದ್ದನ್ನೇ ಪಡೆಯಲು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹಾಡೊಂದು ಮೊದಲು ಕೇಳಿ ಹಿತವಾಗಿ ಅದನ್ನೇ ಕೇಳಲು ತವಕಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕೇಳಿ ತಣಿಯುತ್ತದೆ.

ತುಡಿತ-೩ ಕಾಯುವಿಕೆ

aradhanavishvin — Mon, 20 Aug 2007 08:19:59 +0000

ಒಂದು ಸಾರಿ ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರೊಪೆಸರ್ ಗೆ “ಇವತ್ತು ಸಾಯಂಕಾಲ ಮೂರು ಘಂಟೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದ್ರೆ ಬಿಡುವಾಗಿರ್ತಿರಾ?” ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. “ಅದಕ್ಕೇನು ಬಾ” ಅಂದರು. ಆದಿನ ಭಾನುವಾರ ಪ್ರೊಪೆಸರ್ ಮಧ್ಯಾನ್ಹ ಮಲಗಬಹುದೇನೋ ಅನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಾಯಂಕಾಲ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೋದೆ ಕರೆಗಂಟೆ ಒತ್ತುವ ಮೊದಲು ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿದೆ. ಹಾಲಿನ ನಡುವೆ ತೂಗಾಡುವ ಉಯ್ಯಾಲೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೊಪೆಸರ್ ಆದಿನ ಕಾಲುಚಾಚಿ ಮಲಗಿದ್ದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಆಗ ನನಗೆ ನನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯ್ತು. ಎಬ್ಬಿಸುವುದು ಬೇಡ ಅಂತ ನಾನು ವಾಪಾಸ್ ಮರಳಿದೆ. ಸುಮಾರು ೧ ಘಂಟೆಯ ನಂತರ ಪುನಃ ಬಂದೆ. ಆಗ ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ಉಯ್ಯಾಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣ “ಏನಯ್ಯಾ ನಿನಗಾಗಿ ನಾನು ಕಾದು ಕಾದು ಸುಣ್ಣವಾದೆನಲ್ಲಾ” ಎಂದು ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ಕುಟುಕಿದರು. ನಾನು ಬಂದು ಹೋದದ್ದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಲಾಗದೇ ತಲೆಬಾಗಿಸಿ ನಿಂತೆ.

ಕಾಯುವಿಕೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಸುಣ್ಣವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾಕಂದರೆ ಕಾದು ಕಾದು ತಾನೆ ಸುಣ್ಣ, ಸುಣ್ಣವಾಗುವುದು?

ತುಡಿತ-೨ ನಿದ್ದೆ….

aradhanavishvin — Thu, 16 Aug 2007 05:57:38 +0000

ಈ ವಿಷಯ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಚರ್ಚಿಸಿದರೂ ನಿದ್ದೆ ಬಾರದು. ಯಾರು? ನಿದ್ದೆಯನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡದವರು ಯಾರು? ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಕೆಲವರು, ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೇ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಇನ್ನುಳಿದವರು. ನಮ್ಮಜ್ಜಿ ಒಂದು ಕತೆ ಹೇಳ್ತಾಇದ್ದರು. “ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದಾನೊಂದು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರಾಜ ಇದ್ದನಂತೆ…”. ಕತೆಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಮತ್ತು ನಮ್ಮಜ್ಜಿಯ ಇತರೆ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅರ್ಧಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಯಾರಾದರೂ “ಅಜ್ಜಿ ರಾಜನಕತೆ ಬೇಡ ಬೇರೆ ಕತೆ ಹೇಳು” ಅಂದಾಗ ನಾವೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ತೆರೆದು “ಹೌದು ಹೌದು ಈ ಕತೆ ನನಗೊತ್ತು ಬೇರೆ ಕತೆ ಹೇಳು” ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ನಮ್ಮಜ್ಜಿಯ famous ನಿದ್ದೆ ಕತೆ ಅಂದರೆ ” ಒಂದೂರ್ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸೋಮಾರಿ ಇದ್ದನಂತೆ, ಅವನ ಹೆಸರು ಸೋಮ ಅಂತ. ಅವನು ಏನೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡದೇ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದ. ಆಗೊಂದು ದಿನ ಅವನ ಅಜ್ಜಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳ್ತಾಳೆ. ‘ಸೋಮ ಮನೆಯಲ್ಲೆ ಇದ್ದು ನಿದ್ದೆ ಹೊಡಿತಾ ಇದ್ದ್ರೆ ಜೀವನ ಸಾಗಲ್ಲ ಹೊರಗಡೆ ಹೋಗಿ ಕೆಲಸಮಾಡು, ದುಡ್ಡು ಕೊಡ್ತಾರೆ, ಆ ದುಡ್ಡಿನಿಂದ ಅಕ್ಕಿ ಬೇಳೆ ತಂದು ನಿನಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡ್ತಿನಿ’. ಅದಕ್ಕೆ ಸೋಮ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡ್ತಾನೆ. ಊರಿಗೇ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯರ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ‘ಸ್ವಾಮಿ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿ’ ಅಂತಾನೆ. ‘ಏನು ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಿಯಯ್ಯಾ’ ಅಂತ ಕೇಳ್ತಾನೆ ಮನೆಯೊಡೆಯ. ‘ಸ್ವಾಮಿ ನೀವೇನು ಹೇಳ್ತಿರೋ ಅದು ಮಾಡ್ತಿನಿ’ ಅಂತಾನೆ ಸೋಮ. ‘ಸರಿ ಬಾ ಇವತ್ತಿಂದನೇ ಕೆಲ್ಸ ಶುರು ಮಾಡ್ಕೊ’ ಅಂದ್ರೆ ಸೋಮಂಗೆ ಖುಷಿನೇ ಆಗಲ್ಲ. ಆಗ ಯಜಮಾನರು ಕೇಳ್ತಾರೆ ‘ಯಾಕಯ್ಯ ಮಂಕಾಗಿದ್ದಿ?’ , ಸೋಮ ಹೇಳ್ತಾನೆ ‘ಸ್ವಾಮಿ ನಾನು ಕೆಲ್ಸ ಶುರು ಮಾಡಬೇಕೂಂದ್ರೆ ಒಂದು ಶರತ್ತು ನೀವು ಹೇಳು ಅಂದ್ರೆ ಹೇಳ್ತಿನಿ ನೀವು ಒಪ್ಪಿದರೆ ನೀವು ಹೇಳೋ ಎಲ್ಲಾಕೆಲ್ಸಕ್ಕೂ ನಾನು ತಯಾರು’.'ಹೇಳು ನಿನ್ನ ಶರತ್ತೇನು?’ ಯಜಮಾನನ ಪ್ರಶ್ನೆ.

‘ ನನಗೆ ಊಟ ಆದ ತಕ್ಷಣ ಮಲಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಬೇಕು’ ಸೋಮನ ಉತ್ತರ.

‘ಅದು ಸರಿ ಊಟ ಆದ ಮೇಲೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮಲಗ್ತಿವಿ, ನೀನು ಮಲಗು’ ಯಜಮಾನರು ಒಪ್ಪಿದರು.

‘ಸ್ವಾಮಿ ನನ್ನ ಶರತ್ತು ಇನ್ನು ಮುಗಿದಿಲ್ಲ….. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ……. ನನಗೆ ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಊಟ ಆಗಬೇಕು’.

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಯಜಮಾನ ಕೆಲಸಕೊಟ್ಟನಾ ಇಲ್ವಾ ಅಂತ ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ತುಡಿತ-೧ ಪತ್ರ ಬರೆಯುವುದು ಒಂದು ಹವ್ಯಾಸ

aradhanavishvin — Tue, 14 Aug 2007 08:01:08 +0000

ಪ್ರತಿ ವಾರಕ್ಕೊಂದೆರಡು ಸಾರಿ ಫೊನ್ ಮಾಡಿ ನಿಮಿಷಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ ನನ್ನ ತಂಗಿ, ಭಾವ. ನಾನಿರುವುದು ಕನಾ೯ಟಕದ ರಾಜಧಾನಿ ‘ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ’, ಅವರಿರುವುದು ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ರಾಜಧಾನಿ ‘ಹೈದರಾಬಾದ್ ನಲ್ಲಿ’. ಕಳೆದಸಾರಿಯ ಕರೆಯಲ್ಲಿ ತಂಗಿಯನ್ನು “ಆಷಾಢ ಮಾಸಕ್ಕೆ ಅಣ್ಣನಮನೆಗೆ ಬಾ” ಅಂತ ಕರೆದೆ. “ನಾನು ಬರಬಹುದು ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಭಾವ, ಅಳಿಯ ಮತ್ತು ಸೊಸೆಯನ್ನು ಯಾರು ನೋಡಿಕೊಳ್ತಾರೆ ಅಣ್ಣಯ್ಯ?” ಅಂದಳು. “ಅದು ಸರಿ ತಂಗಿ, ಈಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಗರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರ ಇರುವ ಚಿಕ್ಕ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಕರೆಯುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಹಾಗೆನಾದರೂ ಕರೆದರೆ ಬರುವುದಿಕ್ಕೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ”. …….

ಆ ದಿನಗಳು ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು? ಕವಿಗಳು ಹೇಳುವಂತೆ “ಕಾಣದಕೈ ಎಲ್ಲಾ ಕದ್ದು ಉಳಿಯಿತು ನೆನಪಷ್ಟೆ” ….

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾತನಾಡಿದ ಒಂದೇವಾರದಲ್ಲಿ ಮದ್ಯಾಹ್ನ ಊಟದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮನೆಯ ಕರೆಗಂಟೆ “ಟ್ರೀಂ”. ಯಾರಪ್ಪ ಅಪರೂಪದ ಅತಿಥಿಗಳುಅಂದುಕೊಂಡು ಬಾಗಿಲುತೆಗೆದರೆ ಕೊರಿಯರ್ ಬಾಯ್ ಪತ್ರ ವಿತರಣೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಥವಾ ಎಲ್.ಐ.ಸಿ.ಯಿಂದ ‘ಬಾಕಿ ಮೊತ್ತದ ನೆನಪಿನ ಪತ್ರಗಳು’ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆದಿನ ಬಂದ ಪತ್ರ ಅದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಂಗಿಯಿಂದ ‘ರಕ್ಷಾಬಂಧನ’ ಹೊತ್ತು ತಂದ ಲಕೋಟೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಾಬಂಧನ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನ ತಂಗಿಯೇ ಕೈಯಾರ ಬರೆದ ಪತ್ರವಿತ್ತು.

ನಾನು ಶುರುಮಾಡಬೇಕಿದ್ದ ಊಟ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಪತ್ರ ಸುಮಾರು ಮೂರು ಪುಟಗಳು. ಆದಿನ ನಾನು ಆ ಪತ್ರವನ್ನು ಸುಮಾರು ಎಂಟೋ ಹತ್ತು ಸಾರಿ ಓದಿದೆ. ಈಗಿನ ಎಸ್.ಎಮ್.ಎಸ್. ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪತ್ರ ಒಡೆದು ಓದುದಲ್ಲಿರುವ ಖುಷಿ ಮರೆತೇಹೋಗಿತ್ತು.ಆಗಂದುಕೊಂಡೆ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಮಿತ್ರರಿಗೆ ಪತ್ರಬರೆದು ಆಶ್ಚರ್ಯಮೂಡಿಸೋಣವೇ. ಅವರೂ ನನ್ನಂತೆ ಖುಷಿಯಿಂದ ಓದಿದರೆ ನಾನು ಬರೆದದ್ದಕ್ಕೂ ಸಾರ್ಥಕ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ???